“I followed my heart and it led me to Iceland”. Cheesy but true. Ijsland stond al jaren op mijn bucketlist, maar de schrik voor de kou en het wisselvallige klimaat deden me steeds voor andere bestemmingen opteren. Het land bleef evenwel aan me trekken… Al van in mijn jeugd was ik dol op die melancholische postrockband Sigur Rós. Bij het horen van hun songs zag ik in mijn verbeelding geisers de hemel in spuiten, vulkanen explosief uitbarsten en stukken gletsjer met een donderend geraas in het onderliggende ijsmeer storten. Zangeres Björk, prachtig mens met een stevige hoek af, uitte zich steeds als trotse Ijslandse en ik herinner me nog een van haar uitspraken: “In Reykjavik, where I was born, you are in the middle of nature surrounded by mountains and ocean. But you are still in a capital in Europe. So I have never understood why I have to choose between nature or urban.” En toen Kit Harington – aka Jon Snow ❤ – óók nog eens zijn liefde voor IJsland verklaarde na zijn passages door het land voor Game of Trones, was voor mij de maat vol: nú moest het gebeuren! Weer of geen weer, al vroren mijn tenen eraf, ik moest en zou zien waar iedereen zo lyrisch en geëmotioneerd over sprak na terugkomst! Als bij toverslag werd ik toen op sociale media gespamd met adembenemende foto’s die The Iceland Trail van Travelbase promootten – dat kon niets anders dan een goddelijke interventie zijn –, dus ik overtuigde vriendin Elizabet en we boekten de trip.
Het spijt me dit te melden: in twee weken tijd ben ik helaas ook zo’n Iceland-addict geworden die zich alleen nog maar in superlatieven en met waterige ogen kan uitspreken over het land, zijn natuur en zijn inwoners. De eerste bij wie ik dit deed, was de kassamedewerker in de Colruyt waar ik meteen na thuiskomst binnensprong. Hij vroeg me waar ik op vakantie geweest was. “Ijsland” antwoordde ik naar waarheid, waarop hij verbijsterd uitriep: “Ijsland?! Waarom dáár in godsnaam?” Ik moest denken aan een citaat van de Engels-Amerikaanse dichter W.H. Auden (beroepsmisvorming, sorry): “Few people take an interest in Iceland, but in those few the interest is passionate.” Met vuur in mijn stem en een vol hart kieperde ik mijn Ijsland-liefde over hem heen en toen hij mijn laatste yoghurtje inscande, zag ik in zijn ogen dat hij er ook van overtuigd was geraakt dat Ijsland eigenlijk gewoon een andere versie van het paradijs was.
En dat paradijs schonk ons de prachtigste Laugavegur-trail die een mens zich maar kan denken: eentje in volle zon, en in volle glorie! Het was met baden in warmwaterbronnen met de sunkissed ‘Rainbow mountains’ – die schilderachtige kleurrijke rhyolietbergen – in Landmannalaugar op de achtergrond. Uitgestrekte ijsvlaktes die glinsterden als diamanten in het ochtendlicht, rivercrossings die je blote tenen en benen prettig deden tintelen in het gletsjerkoude water, gezapig borrelende modderpotten en vulkanische kraters waar naar rotte eieren ruikende zwaveldamp uit walmde. Fluorescerend groene moshellingen met sneeuwvlekken waarop Ijslandse schapen deden verlangen naar handgebreide wollen truien (which we bought! Yay! ). De eindeloze zwarte zandwoestijn van Mælifellssandur waar dan ineens de levendig groene berg Stórasúla in opdoemt – nu alleen nog wat trollen en elfen en Gandalf die op zijn witte hengst door het landschap dendert en ’t is af! Een weergaloze zonsondergang aan het Alftavatn, pintjes uit de BierMobiel in Ermstrur (ha, dáár zijn die elfjes! 😛), Tomorrowland-vibes met DJ Icebreaker op en in de machtige Markarfljótsgljúfur Canyon, de meest pittoreske kampeerplekjes aan riviertjes en meren, en openluchtbreakfasts, lunches én dinners “with A view”!! De hele trail lang krijgen we onvergelijkbare vergezichten op de drie gletsjers Tindfjallajökull, Eyjafjallajökull en Mýrdalsjökull die de omgeving domineren. Dit is pure magie! Uiteindelijk eindigen we de trail in de aangename bossen van Hamraskógar en de prachtig groene gletsjervallei Þórsmörk, mét een zalige Hobbit-sauna én een superlekker buffet. Een welgekomen afwisseling na een hele week droogvoeding. 😉 En wat een superfijne groep lieve gidsen en deelnemende Belgen en Nederlanders, die allemaal met dezelfde avontuurlijke ingesteldheid aan de tocht deelnamen en voor heel wat vrolijkheid en hilariteit onderweg zorgden.
De Ijslandse gids met witte baard (aah! Gandalf! 😍) die me aan het eind vroeg wat ik van zijn moederland vond en mijn lyriek geamuseerd aanhoorde, zei met een knipoog: “Don’t tell this secret to too many people, it’s so quiet and peaceful here.” En eigenlijk heeft hij gelijk. Afraden moet ik het u! Ijsland is niet goed voor uw gezondheid! Elke vijf minuten word je geconfronteerd met een nieuwe adembenemende, zielverrijkende, levensbevestigende bezienswaardigheid! Dat is totaal uitputtend! Niet vol te houden! En bovendien krijg je quasi elke avond de behoefte om de buitengewone kwaliteiten van het land te distilleren tot poëzie, wat ook gedoemd is tot mislukken omdat woorden nooit de volle schoonheid kunnen vatten, dus nog een hoop frustratie erbij! Doe.het.niet! Ga je naar Ijsland, dan zit je gevangen! Voor altijd. En vergeet het maar om ooit nog iets mooiers en magischers te zien hierna. Het lukt je niet. Once you’ve been to Iceland, you’re doomed.
Katrien Verreyken 