Het is 8 maart. Internationale Vrouwendag.
De dag waarop bedrijven plots ontdekken dat vrouwen bestaan. Dan verschijnt er een nieuwsbrief met “Vandaag vieren we alle sterke vrouwen in ons team!” en een foto van drie vrouwen uit de marketingafdeling.
Sympathiek. Echt.
Alleen botst dat soort vrolijke empowermentmomenten een beetje met wat er elders in de wereld gebeurt.
In Afghanistan mogen meisjes vandaag nog altijd niet naar de middelbare school of universiteit sinds de machtsovername door de Taliban, en mogen mannen sinds kort bij wet hun vrouw slaan zolang ze geen botten breken… In Iran riskeren vrouwen arrestatie als ze hun hoofddoek niet correct dragen.
In Yemen hebben vrouwen vaak toestemming van een mannelijke voogd nodig om te reizen of belangrijke beslissingen te nemen, enzovoort.
Het blijft fascinerend hoeveel energie sommige samenlevingen investeren in het reguleren van vrouwen. Alsof ergens vergaderingen plaatsvinden met als enige agendapunt: hoe maken we het vandaag weer een beetje moeilijker voor de helft van de bevolking?
Ondertussen gaat de wereld ook gewoon door met zijn andere grote traditie: oorlog.
En als je kijkt naar wie die oorlogen doorgaans beslist, dan kom je al snel uit bij een indrukwekkende stoet… mannen.
Dat wil niet zeggen dat vrouwen heiligen zijn. Macht corrumpeert iedereen. Maar het blijft opvallend dat de geopolitieke escalaties van de geschiedenis vrijwel altijd ontstaan in kamers waar vooral mannen rond een tafel zitten en naar kaarten kijken.
Het is dus 8 maart. De dag waarop we vieren hoe ver vrouwen gekomen zijn.
Alleen voelt het soms alsof we tegelijk achteruitlopen.
Een soort historische moonwalk.
En eerlijk: ik ben er een beetje moe van.
Misschien trek ik straks gewoon mijn “smash the patriarchy”-sweater aan, kruip ik in de zetel en zet ik een film op.
Niet omdat dat het patriarchaat omverwerpt. Maar omdat het blijkbaar nog altijd gemakkelijker is om een systeem te breken met een hamer dan met 8 miljard gesprekken – en de mannen met de hamers zijn voorlopig nog altijd in de meerderheid.
Katrien Verreyken 